آموزش وبلاگ
مهارتهاي وبلاگ نويسي

پاورقي:
اين جزوه، خلاصه مطالبي است كه در دوره دوم "آموزش وبلاگ نويسي" ايراد شد. با تشكر از خانم .ن عزيز به خاطر تلاش براي تشكيل اين دوره، و حضورشان در جلسات.

سلام

چند دقيقه‌اي مي‌شود كه خبر فوت "خسرو شكيبايي" را شنيده‌ام و از شنيدنش، متاثر و غمگينم. بازي ماندگارش را در سريالهاي "خانه سبز، روزي روزگاري، سايه به سايه، كاكتوس، در كنار هم" به ياد مي‌آورم و سنگيني غم دوريش را بر قلبم احساس مي‌كنم. خدا روح لطيف و هنرمندش را مورد لطف و رحمتش قرار دهد.

به اين نامه - كه ممكن است براي شما هم بيايد - توجه كنيد:

salam , user aziz rahnama_ir@yahoo.com
azaton khabari nist ghadima ye sare be site ma mizadid , be nazar jadidan khily Busy hastid , be har hall khosh hall mishim be site ma sar bezanid va ozv site beshid ba tashakor ,
Habib ,
www .... .com
link ozviyat www. ... .com

dar sorat vojod moshkel mail e khod ro be adress zir ersall namayad ...@yahoo.com
in ham ye proxy ( filter shekan ) top .. faghat vase tabligh sitesh man hich naghshi nadaram , www. ... .info

شايد  گيرنده نامه، در وهله اول تصور كند حتما يكي از دوستان قديمي اوست كه با لحن صميمي حرف مي‌زند. كنجكاو مي‌شود، و براي رفع كنجكاويش بر روي لينك موجود در نامه كليك مي‌كند.

به اميد ديدار
خدانگهدار

"عسل بانو" در "خانه خيال"ش خود، سفرش را به آمريكا به همراه تصاوير زيبايي كه گرفته، تعريف نموده. اين سفرنامه حاوي نكات جالبي براي من بوده است كه با شما به اشتراك مي‌گذارم. هتل پنج ستاره، محفل علمي مايكروسافت و فرودگاه سان فرانسيسكو از نقاط خواندني سفر عسل بانوست.

» عسل بانو برنده جايزه ويژه مايكروسافت
» سفر نامه -1 - تصوير
» از قانون گريزي تا برده داري مدرن
» عجب حهنمي
» چيستان - تصوير
» در حاشيه كنفرانس
» چه برگشتي!

البته دو دليل ديگر هم براي نوشتن اين يادداشت دارم. اول ابراز خوشحالي و قدرداني از "عسل بانو" به خاطر تحقيق علمي و جايزه ويژه مايكروسافت كه به او تعلق گرفته؛ هر چند وي چيزي از جزئيات كنفرانس يا مقاله علميش بيان نكرده؛ و دوم تشكر از نوشتن سفرنامه و پاسخ به آخرين ياددشتش يعني "چه برگشتي":

دوست عزيز! از شما ممنونم كه خاطراتت را با دقت نوشتي. از آمريكا چيزهاي مختلفي شنيده و (در فيلمهاي مستند و سينمايي) ديده‌ام؛ اما روايت شما به خاطر نگاه خاصت - كه قبلا درباره آن صحبت كردم - مستند و خواندي است.

1- جايگاه دانشجويان، دانشمندان و محققان ايراني نزد محافل علمي آمريكايي
2- عدم تبعيض (سياسي و مذهبي كه من به آن مي‌گويم تبعيض انديشه)، در دريافت علم، توسط محافل علمي
3- تبعيض انديشه، حتي در روابط اجتماعي ساده (مانند رفتار با شما در فرودگاه)، توسط دستگاه‌هاي امنيتي
اينها بخشي از نكاتي است كه در خاطراتت به چشمم خورد.

- جمله‌اي كه خطاب به مامور سياه پوست آمريكايي گفتي: "از اينکه همچين شغل مزخرفي داري برات خيلي متاسفم" حال و روز دستگاه‌ها و ماموران سيه روز امنيتي آمريكا را حكايت مي‌كند. شما يك نفر هستي و به اندازه نيم ساعت درگير و معطل شدي. به آن ده‌ها بينوايي فكر مي‌كنم كه به صورت پنهان يا پيدا، با لباس فرم يا عادي، حضوري يا با دوربين، از آن سياستمدار و قانون‌گذار تا اين مجري و مامور مجبور، هر روزه با اين قضيه درگيرند؛ آن هم با ترس و لرز از اين كه نكند كسي از زير دستشان در برود، الان تيري شليك يا بمبي منفجر شود، كشته يا زخمي شوند، يا زنده بمانند و توبيخ شوند. حس من اين است كه اين قضيه، ساده و عادي نبوده و خيلي تحت فشارند.

- ما مردم عادت داريم تا به مشكلي برخوريم به يك نفر فحش دهيم؛ فرقي نمي‌كند مقصر چه كسي باشد. و چه كسي بهتر از دولت، كه مورد سب و لعن قرار گيرد. اما اين كه علل مشكلي كه براي شما به هنگام خروج(!) از آمريكا پيش آمد، چه هست و چقدرش مربوط و مختص به خلق و خوي آمريكايي است - كه با ترس و ترساندن زنده‌اند - و چقدرش متوجه دولت‌مردان فعلي و قبلي ايران، بماند.

به اميد ديدار
خدانگهدار